De zachte blik van een jonge Nicolas.
Jouw look…..hun look……
Op 18 juli is het 2 jaar geleden dat je ons verliet! Wat een pijnlijke herdenking.
Een verjaardag is feestelijk, kleurrijk en vrolijk.
Maar mijn pijn wordt vermenigvuldigd door deze 24 maanden zonder jou.
Sinds je ogen zijn gesloten, elke keer als ik wakker word, herbeleef ik je laatste blik als een dolk in het hart.
Die blik van angst, verdriet en zelfs angst zal me altijd bijblijven.
Jij die absoluut wilde leven, wilde LEVEN, wilde LEVEN … ondanks alle verschrikkingen die je 33 dagen lang hebt meegemaakt ….. je wilde zo graag bestaan en nog steeds ademen !!!!!!!
Ondanks je wil, besloot je lichaam, zo gekneusd door die gevechten, anders.
Mijn immense machteloosheid tegenover jouw lijden en jouw vertrek probeer ik te transformeren via jouw stichting.
Het is nog steeds zo weinig voldoening vergeleken met de kwelling van je afwezigheid, maar je zou trots zijn op de resultaten die de stichting genereert.
Wat zou je trots zijn als al die mensen donaties doen om je stichting te laten groeien.
Dus in jouw plaats wil ik al die mensen bedanken die je blijven laten LEVEN door de ogen van de mensen die optische apparatuur krijgen in ziekenhuizen en rolstoelen voor gehandicaptensport.
Dank je wel! Dank je wel! Dank je wel! Dat je er na 2 jaar nog steeds bent! Vandaag ben je ook jarig! Dank je wel!
Nadine
