Bedankt voor je ondersteuning...
Aarzel niet om de stichting om je heen te delen ...

Zijn laatste foto van 16-06-2020
Previous
Next

Over ons

De ‘Nicolas Gigot Foundation’ is een privé-initiatief van zijn mama, Nadine Brialmont, ten voordele van alle mensen die gehospitaliseerd zijn en die niet meer normaal kunnen communiceren omdat ze niet meer of tijdelijk niet meer kunnen spreken.

In deze tijden van het Coronavirus is het aantal mensen (vb zij die geïntubeerd zijn maar ook mensen met quadriplegie) met een innige behoefte om toch te willen communiceren maar niet kunnen praten, heel talrijk. De ‘Nicolas Gigot Foundation’ kan door haar tussenkomst deze mensen helpen door het aankopen van de optische apparatuur voor de ziekenhuizen te faciliteren waardoor deze mensen toch kunnen communiceren. Bijkomend helpt de stichting ook vb bij de aanschaf van rolstoelen.

De laatste bewuste momenten die Nicolas met ons doorbracht, werden gedomineerd door intense frustratie, zowel voor hem als voor ons. Hij zat opgesloten in zijn inerte lichaam en was niet in staat om met zijn omgeving en met ons te communiceren omdat hij geïntubeerd was. Hij kon alleen zijn oogleden bewegen in een poging om ons iets te vertellen.

De momenten dat hij nog volledig bij bewustzijn was, waren vrij kort, maar ik zal ze nooit vergeten, omdat hij zich vaak ergerde aan mijn onvermogen om hem te kunnen begrijpen. Ik voelde toen een ongelofelijke grote pijn als mama als gevolg van mijn onmogelijkheid Nicolas te kunnen helpen. Ik voelde mij zo hulpeloos …

Toen ik er eindelijk in slaagde een computer met een optisch leesprogramma in mijn bezit te krijgen, was het te laat: Nicolas was weggezakt in een coma waaruit hij nooit meer zou ontwaken.

Dit lijden zal nooit verdwijnen Ik zou veel meer gemoedsrust kunnen vinden als ik er zeker van was dat geen enkele familie of patiënt nog dit soort ervaring in een ziekenhuisomgeving zou moeten ondergaan.

Speciaal om deze reden heb ik de ‘Nicolas Gigot Foundation’ opgericht. Mijn doel is om fondsen te werven om ziekenhuizen van optische leescomputers te kunnen voorzien. Deze computers zouden worden uitgeleend aan families die geen andere manier hebben om met hun in het ziekenhuis opgenomen geliefd familielid te communiceren.

Mijn doel is ook om rolstoelen te kunnen aanschaffen. Terwijl Nicolasnog hoopte te kunnen leven, droomde hij ervan om rugbytoernooien te organiseren waarvan de opbrengst zou worden gebruikt om kwalitatief hoogstaande en geavanceerde rolstoelen te kopen voor mensen in nood.

Betrokkenheid, kracht, respect, teamgeest en moed zijn waarden die uniek zijn in het rugby, mijn zoon verdedigde deze waarden met hart en ziel. Maar bovenal was hij een prachtig, genereuze en mooie mens !

“Zijn hart zal blijven kloppen door en in deze stichting waarvan ik hoop dat ze veel mensen kan helpen”.

Wie was Nicolas?

Het leven van Nicolas eindigde op 18 juli. Hij was amper 19. Tijdens een rugbytraining in Bourg-en-Bresse (FR) werd hij getroffen door een aanval van hyperthermie bij inspanning. Zijn lijdensweg naar de hel begon zodra hij in het ziekenhuis werd opgenomen: de nieren en de lever waren aangetast, één been werd geamputeerd …, vervolgens ook zijn andere been. Finaal werd ook een heup verwijderd, hij kreeg te maken met necrose, hij werd geconfronteerd met bloedklonters in combinatie met een sceptische schock, en daarbovenop ook nog een stafylokokkeninfectie.

Al deze beproevingen beleefde hij in volle bewustzijn. Maar zelfs als hij niet in coma lag, kon hij niet praten omdat hij geïntubeerd was, en hij kon zelfs niet snikken… Hij wist dat hij elk moment kon vertrekken, de dokters en professoren konnen niets voor hem verbergen, de diagnoses werden hem allemaal koudweg meegedeeld. Hij zag zijn lichaam beetje bij beetje van hem wegglijden, zonder dat hij enige controle over iets had, hij die een volleerd atleet was.

Zijn einde was oneindig droevig, vol angst, voor hem en voor ons. Maar het verhaal van Nicolas eindigt natuurlijk niet met zijn dood. Daarvoor leefde hij zijn leven, zo krachtig.

Doe een donatie