Op deze speciale dag kunnen we het niet helpen om nog meer aan Nicolas te denken en aan alle dierbaren die ons hebben verlaten…
Sla deze nieuwsbrief alsjeblieft niet over, want ik heb je nodig… lees alsjeblieft tot het einde!
(BBC NIEUWS VAN 28 APRIL 2021)
James Lasis: rugbyspeler aan de beademing na scruminstorting
“James Lasis onderging een spoedoperatie en ligt aan de beademing.
De familie van een 25-jarige rugbyspeler moet naar Frankrijk vliegen om aan zijn bed te staan nadat hij ernstige verwondingen opliep op het veld.
James Lasis van Horsted Keynes ligt aan de beademing na een operatie aan zijn nekblessure die hij opliep toen hij voor Nice speelde.
Zijn moeder Judy Lasis zei: “Hij kan duidelijk niet praten omdat hij buizen in zich heeft, maar hij is volledig bij bewustzijn.
“De communicatie verloopt op dit moment via een knipoog en hij heeft op dit moment geen beweging.”
Dus nam ik contact op met het Pasteur ziekenhuis in Nice en via mevrouw Durand Sophie (teammanager), na afspraken tussen de 2 ziekenhuizen, kwam de TOBII aan op de afdeling van professor Ichi Carole op de multifunctionele intensive care afdeling van Pasteur II in Nice. Dit stelde James Lasis in staat om te corresponderen met zijn familie en vrienden, maar ook met het ziekenhuispersoneel. James is inmiddels teruggekeerd naar Engeland om verder te herstellen, maar Tobii blijft anderen helpen. Het wordt momenteel dagelijks gebruikt door een 55-jarige man en een 42-jarige vrouw. Uit respect voor hun privacy zullen we geen informatie geven over hun toestand of hun huidige situatie, want het belangrijkste is dat dit apparaat hen in staat stelt deze wereld van stilte te verlaten en te corresponderen met de buitenwereld.
Dus een heel hartelijk dank en een spoedig herstel voor James.
Toch zijn we het vriendelijke gebaar van het Croix Rousse in Lyon via dokter Guichon niet vergeten en via hem zullen we verdere hulp aan dit ziekenhuis bieden.
Hieronder staat de originele foto… ironisch genoeg is het de eerste foto van de groep als ze aankomen bij het EGC en Nicolas staat vooraan, een hart vormend!
Zoals uitgelegd in de vorige nieuwsbrief, heeft Philippe Enjolras, alias Fifel, meer dan 48 uur besteed aan het creëren van een polyptiek fresco bestaande uit 12 schilderijen van 3m bij 1m50 om te worden geveild ten voordele van 6 verenigingen, waaronder onze stichting.
Helaas kwamen de bieders niet opdagen, maar de vriendelijkheid van Fifel ‘sloeg weer toe’ door onze stichting dit werk te laten verwerven voor een belachelijk lage prijs (vergeleken met de waarde), zodat de 5 andere verenigingen niet met lege handen naar huis zouden gaan en het ons later zouden toestaan om het door te verkopen om een mooie meerwaarde te maken (althans, dat hoop ik).
Publicatie op 25 oktober van Fifel, Philippe Enjolras
“Hier is de muurschildering die is gemaakt tijdens de twee dagen van @hashtagfestival01!”
“Bedankt aan de organisatoren, de partners en de ‘kleine handjes’ die me hebben geholpen om het bijna op tijd af te krijgen!
Het oorspronkelijke plan was om het te veilen voor goede doelen @fondation.nicolasgigot
@marabout_de_ficelle_
@capgame
@vert_comme_terre
@ainsecurityenpreventie
@tous_avec_laura
Dankzij @fondation.nicolasgigot, die het doek kocht, zal elke vereniging niet met lege handen naar huis gaan.
Tot snel voor een nieuw liefdadigheidsevenement ten voordele van @fondation.nicolasgigot…”.
Nu komen we bij mijn verzoek.
Op het eerbetoon voor Nicolas in het EGC, na de vraag “Hoe gaat het met je?”, liet ik me eindelijk gaan en gaf ik toe dat mijn glimlach slechts schijn was en dat ik me slecht voelde, slechter en slechter. In feite zijn er verschillende stadia in rouw: ontkenning, schok, angst, spijt, wroeging, schuldgevoel, verdriet, woede, pijn en dan, normaal gesproken, moeten we overgaan tot veerkracht, acceptatie… accepteren om te leven ondanks de dood.
Maar afgezien van de ontkenningsfase, ga ik constant door al deze fases heen, waardoor ik geen goede moeder kan worden voor mijn 2 andere kinderen, geen goede dochter voor mijn ouders, geen vriendin voor mijn vrienden, geen levende vrouw… waardoor ik mijn werk niet goed kan doen…
Ik had al snel spijt van mijn onvoorzichtigheid tegenover al die mensen, ik dacht dat ik er alleen maar in geslaagd was om ze aan het huilen te maken… vooral die jonge mensen…
Maar toen vertelden een paar mensen me dat ze opgelucht waren om me te zien instorten, omdat het hun eigen verdriet weerspiegelde en dat ze zich beter voelden toen ze me erover hoorden praten… tot mijn grote verrassing!
Omdat ik me realiseerde dat mijn verdriet me ook egoïstisch maakte, alsof mijn dood eenmalig was.
Dus, zoals op 18 oktober, zet ik mijn masker af en vraag om hulp voor de Nicolas Gigot Foundation, want ik kan het niet meer. Ik heb hulp nodig om door te gaan. Donaties zijn één ding, maar hulp zal nog waardevoller zijn om de stichting vooruit te helpen. Er zijn zoveel dingen te doen, zoals iemand vinden om :
Nieuwsbrieven maken
Contact opnemen met winkeliers voor de verkoop van producten die aan de stichting worden gedoneerd (dvd/blu-ray/boxed set, etc.)
Contactradio’s
Organiseren van tombola’s en festiviteiten…
Sponsors vinden
Uitdagingen voorstellen, donoren vinden
Bekendheid geven aan de Stichting
Zoek een sponsor die goed bekend staat… en bovenal betrokken is
Zorgen voor de winkel
Reageren op bezoekers
… zo veel dingen die de stichting vooruit kunnen helpen en me tegelijkertijd motiveren om met nieuwe ideeën te komen, want hoe meer van ons er zijn, hoe meer ideeën we zullen hebben!
Help me om de stichting voort te zetten; het is het enige wat ik nog heb om Nicolas op de been te houden.
Neem contact met me op:
Per e-mail, op info@fondation-nicolasgigot.org
Of telefonisch op +32 (0)4 358 36 90.
Ik kijk ernaar uit om je te verwelkomen in het Foundation-team!
Bedankt !
Nadine Brialmont (de moeder van Nicolas).
