Ik opende je slaapkamerdeur alsof ik je daar zou vinden.
Het is alsof je er wonder boven wonder nog steeds bent, onderuitgezakt op je grote bed, met een ondeugende blik op je gezicht, klaar om me met die kleine glimlach te zeggen: “Ja, ik lig nog steeds te luieren, mam…”.
Een paar seconden lang kwam alles terug: de rommel in je kamer, je eclectische inrichting, de vrolijke chaos die zo op jou lijkt.
Ik dacht bijna dat ik je kon zien, je kon horen ademen, je aanwezigheid kon voelen… Toen bracht de stem van je broertje me terug naar de realiteit. Je kleine broertje… die over zes weken 19 wordt.
Je leeftijd voor altijd bevroren. Ik wilde je iets vertellen.
Bruno, je vriend – Nounours voor zijn vrienden – staat op het punt vader te worden.
En meteen brachten de herinneringen me terug naar 9 juli 2020… Die dag waarop Bruno, Mathéo, Largo en Paulo en ik aan de oevers van de Rhône in Lyon zaten en probeerden de angst te vergeten die aan ons vrat.
We hebben gelachen en grapjes gemaakt over je toekomstige rolstoel en we stelden ons voor dat je met je kind zou gaan racen.
De keuze van de peetoom was zelfs een serieuze zaak geworden, een verhitte discussie die was geëindigd in een gevecht tussen Bruno en Paulo.
Uiteindelijk hebben Fany en ik voor jou gekozen: Largo.
Maar het gelach en de lichtheid verborgen onze pijn.
We probeerden wanhopig te doen alsof alles normaal was, terwijl jij op dat moment in de operatiekamer lag en een beproeving te wachten stond die niemand zou moeten doorstaan: de amputatie van je tweede been!
Als het leven anders had beslist, weet ik zeker dat Bruno jou had gekozen als peetvader voor zijn kind.
Ik sloot de deur van je kamer en liet de zoete en wrede herinneringen achter me.
Maar deze keer glimlachte ik. Omdat het leven doorgaat, zelfs als het niet gaat zoals gepland.
Want op 26 februari zou je 24 zijn geweest… maar voor mij ben je nog steeds die jongeman van 19, eeuwig bevroren in de tijd.
Ik hou van je, mijn zoon.
Mama.
