Lieve familie en vrienden,
Vandaag is de verjaardag van mijn zoon Nicolas, die 22 zou zijn geworden. Voor mij, zijn moeder, is dit een bijzonder moeilijke dag sinds zijn tragische dood op 18 juli 2020. Ik word overweldigd door verdriet en droefheid, want voor mij is elke verjaardag, elk feest nu gekleurd door deze onherstelbare afwezigheid.
Mijn zoon was een geweldige jongeman, vol leven en liefde voor de mensen om hem heen. We missen zijn stralende lach en liefdevolle hart verschrikkelijk. Ik herinner me zijn verjaardagsfeestjes uit het verleden, waar hij feest vierde met vrienden en familie en de kamer vulde met gelach en vreugde. Vandaag is hij er niet meer om met ons te vieren.
Ik ben dankbaar voor de herinneringen die we samen hebben gedeeld, de momenten van geluk en vreugde die voor altijd in mijn hart gegrift zullen blijven. Maar ik weet ook dat het leven nooit meer hetzelfde zal zijn zonder hem. Elke dag is een uitdaging voor me en de feestdagen die ooit een tijd van vreugde waren, zijn nu gevuld met verdriet en pijn.
Aan iedereen die Nicolas kende, vraag ik om vandaag een moment te nemen om aan hem te denken, om de liefde te herinneren die hij deelde met de wereld. En voor mij, zijn moeder, vraag ik jullie om een moment te nemen; niet om me te steunen, niet om me jullie gedachten van liefde of troost te sturen, maar om zijn kleine video opnieuw te bekijken om het positieve, het heldere, het mooie van Nicolas te behouden.Ter informatie, in deze video over zijn korte maar intense leven tegen een achtergrond van de muziek waar hij graag naar luisterde (zet alsjeblieft het geluid aan), heb ik een video opgenomen die hij me in maart 2020 stuurde toen ik geïsoleerd was vanwege covid (duels en spelletjes met zijn broertje, hout hakken en eindigen met een foto van hen tweeën met hartjes):
Als u de link niet kunt volgen, selecteer dan de videotab op de website: fondation-nicolasgigot.org
en dit is de eerste video. (zet het geluid aan)
Bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn woorden vandaag te lezen. Ik wens jullie allemaal een leven vol liefde en geluk, en ik weet dat hij dankzij jullie allemaal voortleeft via zijn stichting.
Met al mijn liefde,
Nadine.
Een gedichtje op deze dag:
Nicolas, mijn geliefde zoon, zou tweeëntwintig zijn geworden op die heilige dag. Maar het leven had andere plannen en hier zit ik dan, mijn hart aan flarden, snikkend.
Ik herinner me zijn lachende ogen, zijn warme glimlach, zijn hart vol vuur. Hij was een jongen vol leven, die hield van lachen, plezier maken en gekke dingen doen.
Hij had een voorliefde voor unieke dingen en mixte graag stijlen om een fantastische look te creëren. Hij was niet bang om mensen aan het lachen te maken en zijn humor was een geschenk, een plezier.
Maar achter deze vrolijke façade ging een tedere, delicate en aanhankelijke ziel schuil. Hij hield ervan om geknuffeld en gekrabd te worden en zijn liefde voor mij, zijn moeder, straalde er vanaf.
Helaas was haar leven te kort en nu ben ik alleen met mijn zorgen. Verjaardagen zijn geen feestelijkheden meer, maar dagen van pijn, waarop mijn verdriet voelbaar is.
Nicolas, ik mis je zo erg! Je afwezigheid is een enorme, zware leegte. Ik kan je niet vergeten, je leeft in mij, in elke gedachte, elke zucht, elke emotie.
Je bent een kostbaar geschenk geweest en ook al ben je er niet meer, je liefde blijft levend en warm. Je bent voor altijd in mijn hart en ik zal altijd van je houden, mijn lieve zoon, mijn geluk.
